Brocante Moulart S.

Admin
Cello
Marcel Lezaire
Brugge 1921 – Menen 2000
Vernissage 07 oktober 2005 20.00 h

Als zoon van Alfons Lezaire, uitermate begaafd lithograaf, zal Cello ontegensprekelijk reeds in zijn kinderjaren gebeten zijn door de microbe van het tekenen en ontwerpen. Om een zo onwaarschijnlijke grote, en nooit tentoongestelde hoeveelheid schilderijen, aquarellen, gouaches, sanguines , houtskool- en andere pentekeningen te maken moeten we letterlijk over passie praten.

Uiteraard moet je aanleg hebben, maar als je dan naderhand een beroep kunt uitoefenen die in dezelfde lijn ligt van je passie heb je een extra troef. Reeds vanaf zéér jong tekent en schildert hij werken waarbij zijn spontaneďteit en technische vaardigheden aantonen dat het hem duidelijk in de genen zit.

Getuige daarvan de vele werken uit zijn eerste periode rond Brugge. We praten hier o.a. over de marines , zowel in olie- als in waterverf die hij gemaakt heeft rond Zeebrugge, de houtskooltekeningen in Lissewege en Damme, de Kust en uiteraard de schilderijen gemaakt in Brugge zelf. Ook in deze eerste periode waagde hij zich reeds aan portrettisme en karikaturisme, toch een vrij moeilijk onderdeel van de schilderkunst. Toen reeds echter kon hij zijn natuurlijke begaafdheid voor karakteristieken en personages niet onder stoelen of banken steken.

De oorlog, de naoorlog, hebben die ontwikkelingen waarschijnlijk een beetje in de achtergrond geduwd, hoewel getuigenissen vanuit zijn periode van het 29e fuseliers-bataljon veel en vaak over realisaties van karikaturen en wandschilderingen ter plaatse praten, waarmee hij waarschijnlijk de basis legde voor zijn verdere beroepsloopbaan. In die tweede periode ligt de oorsprong van de werken uit Lüneburg en het legerleven ter plaatse, plaatsen waar Cello verbleef tot na de demobilisering. Het overgrote deel van deze werken schonk Cello in 1993 aan de amicale van de 29e fuseliers in Moen, het nieuwe hoofdkwartier, met de enige belofte dat ze in ere zouden werden gehouden en blijvend worden bewaard. Deze zijn op heden eigendom van de stad Zwevegem.

Pas toen hij na de oorlog met zijn ouders in Menen kwam wonen, zijn pa werkte toen in Halluin als lithograaf, is zijn onmiskenbaar talent volledig tot ontluiking gekomen. Op dat ogenblik is ook zijn beroepsleven in de beslissende fase getreden. Via onder andere etalage werk (Sarma Kortrijk) bleek hij altijd inventief en kreatief bezig en kon op die manier een eigen zaak met een betere reputatie uit de grond stampen. Onverdroten heeft hij in die vele jaren in onze streek vele honderden etalages een persoonlijke tint meegegeven, niet in het minste dankzij zijn eigenste “ rust-roest”-slogan. Slogan die hij had laten maken op een stempel en waarvan vele van zijn werken er een meekregen.

Ondanks zijn nogal persoonlijke opvattingen over kerk en politiek, anticlericaal en verwoed socialist, en zijn neigingen om zichzelf een beetje in de maatschappij buitenspel te zetten bleef hij op vele plaatsen een graag geziene gast. Hij weigerde te worden geďnterviewd, vertikte het om tentoon te stellen. Voor wie hem echter beter kende bleek hij een sociaal persoon met een zacht en gevoelig karakter, tout court een kameraad. Het mooiste bewijs daarvan zijn de vele tekeningen van zijn kameraden.

Het is vooral in die laatste periode van zijn leven en actief schildersleven, periode waarin hij zeer streekgebonden tekende, en ondanks de ziekte van Parkinson, dat zijn manier van tekenen, met potlood en chinese inkt, hemzelf de ultieme voldoening moet hebben geschonken. Zijn fijnzinnigheid en zin voor detail werden beklemtoond door zijn tekentalent. Ook in zijn aquarellen getuigde hij over een uiterst goede smaak te beschikken en kon via een warm kleurenspel deze een extra dimensie meegeven.

De verscheidenheid van zijn werken evolueert nu vooral naar gedetailleerd tekenen waarbij hij een meester blijkt in het expressionisme van personages en locaties. Zijn meest representatieve, zeg maar meest persoonlijke werken, zijn dan ook zonder twijfel deze over Zotte Cyriel, over de droom van Norbert, over Hyperrealism , over De Streekkermissen en vooral over zijn Naakten die vermoeden dat er naast zijn passie voor kunst er waarschijnlijk ook ooit een passie voor een vrouw heeft bestaan, iets wat hij ons echter nooit meer zal kunnen bevestigen.

In elk geval hebben we met deze kunstenaar een ontdekking gedaan, een ontdekking die niet mocht verborgen blijven voor de kunstwereld in onze kleine gemeenschap. Om deze reden werd deze tentoonstelling dan ook op poten gezet. Een hommage.

Ere wie ere toekomt.
Tentoonstelling cc de steiger Waalvest 1 8930 MENEN 8 tot 23 oktober2005
disclaimer
concept & design by M-iT